In 2024 kreeg ik het in mijn kop om de vier Westlandse vloedkreken te bewandelen, althans wat er hedentendage van over is: Wat nu de gemeenten Midden-Delfland en Westland beslaat was heel vroeger (meer dan 1000 jaar geleden) een moerassig veengebied wat geteisters werd door overstromingen uit de -toen veel dichterbij gelegen Noordzee). Die overstromingen werden door zogenaamde vloedkreken ‘begeleid’. En die oude vloedkreken zijn nu nog steeds aanwezig: Het Gantel-systeem, waarvan nu de Grote Gantel en de Boomawatering -tussen ‘s-Gravenzande, Monster en Poeldijk- nog de overblijfselen zijn. Meer naar het binnenland zien we de Lee (ook wel Lier of Liora) die dwars door De Lier stroomde en iets verderop tussen Maassluis, Maasland en Schipluiden ligt nog de Gaag als representant van het -veel uitgebreidere- Oer-Gaag systeem. En zo kreeg Vermeer het in zijn hoofd om langs deze Westlandse waterlopen -wat eens oude vloedkreken waren- te wandelen. In vier delen dan wel te verstaan. Vandaag deel 1 – “Langs de Lee”: Ik ben begonnen in mijn geboorteplaats De Lier langs de Lee te lopen. De Lee, ook wel Liora, betekent ‘de heldere’. Maar daar is niet zo veel meer van te zien, want de Lee is nu een hele grote vrijwel stilstaande sloot. Maar het is wel de parel van het dorp – zonder de Lee geen De Lier!!
Vanaf de relatief nieuwe Lierse Poortbrug wandel ik naar de Kerklaanbrug midden in het centrum van het dorp. Vanaf de Kerklaanbrug zie je de -toch wel- majestueuze scheve toren van de Domkerk, die het gezicht van het dorp bepaalt. Na de Sportlaanbrug loopt de Lee tussen de Kijckerweg en het Achterlaantje door. En daar is als wandelaar weinig lol aan te beleven. Vanaf de Kijckerwegbrug wordt het wandellandschap weer door de Lee bepaalt: de ‘BreeLee’ ligt dan bijna triomfantelijk langs de Nieuwe Tuinen, die ik aan de overkant kan zien. Alleen zijn het nu geen tuinderijen meer die de Nieuwe Tuinen van vroeger karakteriseerden, maar luxe villa’s. Soort van mini-Wassenaar zeg maar.
Tegenover de Kijckerwegbrug -de ‘witte brug’- ligt nog mijn geboortehuis. Daarachter ligt nu de Muziekbuurt, maar in jeugd was dat de tuin van mijn vader. Mee helpen tomaten plukken, bakjes papieren, de dauw van de druiven af vegen nadat ze net geoogst waren (een doodzonde). Ik kan mij zelfsN nog herinneren dat ik op de schuit van mijn vader vol met tomaten, over de BreeLee voer naar de veiling in Westerlee.
Ik loop nu richting Westerlee, waar -aan het eind van de Kijckerweg- de Lee ophoudt. In mijn jeugd liep die door naar de Oranjesluis. Doordat het veilingterrein nu een industriegebied is geworden, is het laatste stukje van de Lee gedempt. Pas na het kruispunt Westerlee, langs de Oranjesluisweg, loopt nu de Leewatering tot aan de Oranjesluis zelf. Daar komen ook alle andere waterlopen uit het Westland samen om afgevoerd te worden door het Nieuwe Oranjekanaal. Zo komt het Leewater uiteindelijk weer -via het Scheur (de Nieuwe Waterweg)- de zee in.
Na afscheid genomen te hebben van het Lee-water bij het Westlandgemaal zet ik mijn wandeling voort langs Het Scheur richting Maassluis om bij de Oranjeplassen linksaf te gaan richting Maasdijk en zo weer terug naar De Lier. In totaal ruim 21 km gestiefeld waarvan 10 km langs de Lee. De eerste krekenwandeling zit er op. Het was mooi!!!