Kaderock on steroids: Birth of Joy !!!

Ze moeten ons eerst live zien“zeggen de mannen van Birth of Joy in een interview in 2013. En dat hebben inmiddels dan ook een massa mensen gedaan. Europese tournees van zo’n 40-50 concerten zijn geen uitzondering. Met Duitsland en Frankrijk waar hun grootste fanbase zit, met wellicht Glastonbury als hoogtepunt staat Birth of Joy bekend als hardst werkende rockband van Nederland. En als ze niet touren staan ze in de studio, waar begin dit jaar het nieuwe album Hyper Focus is uitgekomen. En daarna, jawel, zijn ze weer op tournee gegaan: Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Nederland, alwaar we nu beland zijn in De Haag bij het Kaderock Festival. Met echte Haegsche Rockers als publiek. Veel leren jacks, tattoos, progrock, punk, van alles loopt er rond op dit gezellige gratis festival georganiseerd door Musicon.

Naast de titel als ‘hardst werkende band’ wordt Birth of Joy (Zanger/gitarist Kevin Stunnenberg, organist/pianist Gertjan Gutman en drummer Bob Hogenelst) ook geassocieerd met ‘RevivalRock’ waar ook bands als DeWollf, Automatic Sam, Shaking Godspeed toe worden gerekend. Op een concertposter bij Rotown staat zelfs, ‘klinkt als The Doors, MotorPsycho en Led Zeppelin’. En alhoewel positief bedoeld blijf ik het opmerkelijk vinden dat bands als Birth of Joy (maar ook DeWolff) steeds vergeleken worden met bands uit de zestiger jaren.Wat ik wel begrijp is het vergelijk dat Gutman maakt met die oude bands “……dat ze eigenlijk heel ambachtelijk te werk gingen. Eerst heel goed kunnen spelen, dan zoeken naar een eigen geluid, dat is de kern van de zaak.” En inmiddels heeft Birth of Joy -wat mij betreft- dat eigen geluid allang ontwikkeld. Er staat een hedendaagse rockband, zoals rock in de 21ste eeuw hoort te zijn, rock on steroids!!!

Maar in dat rockgeweld zou ik bijna vergeten dat ik eigenlijk naar Kaderock ben gekomen om Bob Hogenelst vast te leggen op de digitale plaat, om een plekje te krijgen in het boek Trommelaars. Bob’s grote voorbeelden zijn -uiteraard- drummers uit de zesitger jaren als John Bonham, Mitch Mitchell en Ginger Baker. Maar van daaruit is Bob verder gaan zoeken naar de inspiratiebronnen van die drummers en komt dan uit bij jazzdrummers als Art Blakey, Max Roach en zelfs Big Band-drummer Louie Bellson. En die breed ontwikkelde smaak blijkt ook als hij in 2015 afstudeert aan het Amsterdamse Conservatorium met zijn project Baskar waar hij experimenteert met jazz, funk en niet-westerse stijlen. Hij krijgt er een 10 voor !!! Jack Pisters, oprichter en studieleider van de popafdeling van het Conservatorium zegt over Bob: “Bij speeltentamens klonk het altijd mooi rond terwijl hij toch hard aan het drummen was. Hij drumt met elegantie in plaats van brute kracht.” Bob zelf zegt er over: “……ik begrijp wel een beetje wat hij bedoelt. Ik speel over het algemeen met heel veel energie, ik krijg veel energie van samen spelen met anderen en van publiek wat enthousiast reageert. Dat hoor je terug in mijn spel. Het mooi ronde heeft misschien te maken met m’n klank, ik stem de drums altijd zo open mogelijk en wil overal zoveel mogelijk toon en resonantie uit halen.

En die energie is vanavond bij Kaderock heel erg voelbaar. Waar de Haegsche Rockers eerst nog waf afwachtend staan te kijken en luisteren zie steeds meer beweging in het publiek komen. Handen gaan omhoog, sommige muziekliefhebbers dringen zich naar voren om te dansen. Je voelt de energie over het veld gaan. Mooi om te zien en te horen. En je ziet Bob zich als het ware opladen. Wat mij opvalt is dat zo’n trio, met alleen gitaar, drums en orgel, veel meer gefocussed op het podium staat, lijkt het wel, dan een band met meer muzikanten. Je moet het met zijn drieen doen, de interactie lijkt ook directer. De muzikale energiebundel kun je directer overbrengen op het haagse publiek. Kaderock on steroids!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *