5 jaar TheBluesAlone in 50 jaar Paradiso

Op 30 maart 2018 bestaat Paradiso 50 jaar. Komend weekend zullen dan ook de nodige festiviteiten worden georganiseerd.  En dat is ook gelijk nationaal nieuws, want Paradiso wordt over het algemeen beschouwd als de poptempel van Nederland. Soli Deo Gloria staat in de muur gegrifd boven de glas-in-lood ramen als je vanaf het podium van de Amsterdamse poptempel Paradiso naar boven kijkt. Want -ja- Paradiso was ooit het verenigingsgebouw -dus nee, geen kerk- van de Vrije Gemeente in Amsterdam. Die Vrije Gemeente was in 1877 afgesplitst van de Nederlands Hervormde Kerk, en kenmerkte zich door een vrije geloofsbeleving, waarbij de leden zich niet aan kerkelijke dogma’s wilden onderwerpen .

En dat was eigenlijk ook een beetje zo met TheBluesAlone? het geval. Dat online muziekmagazine werd opgericht in 2011 door verslaggever Giel van der Hoeven en fotograaf Arjan Vermeer, die tot dan toe o.a. actief waren bij Cultuurpodiumonline.nl. Met als basis de blues- en rootsmuziek wilden we met TheBluesAlone.nl ons onderscheiden van de gangbare muzieksites. Maar al snel bleek onze muziekinteresse breder dan blues en roots-muziek en plaatsten we een demonstratief ‘?’ achter de merknaam van de site, om aan te geven dat we ons ‘niet alleen’ aan die blues-dogma’s wilden houden. En Paradiso speelde daar een belangrijke rol in. Van 2010 tot en met 2014 zijn wij in de gelegenheid gesteld door de communicatie-afdeling van Paradiso om de keuzes van -toen- programmeur Jan-Willem Sligting op waarde te beoordelen. En dat – moet worden gezegd- waren keuzes stuk voor stuk ‘om van te smullen’!! Helaas moest Jan-Willem Sligting in 2014 het veld ruimen voor de ‘jongere garde’. Dit tot grote ergernis van Willem Venema, promotor bij DoubleVee Concerts, ook eén van de partners van www.thebluesalone.nl. En Venema sprak dat ongenoegen ook publiekelijk uit!!

Maar tot dat moment hebben we kunnen genieten van The Stray Cats, The Paladins, Blondie, Kim Wilde, George Thorogood & The Destroyers, Chris Rea, Southside Johnny & The Asbury Jukes, The Black Crowes, en nog vele andere oude bekenden. Geen ervan staan in de Top 50 van meest legendarische Paradiso Shows volgens 3-voor-12, behalve dan -wellicht- het optreden van Debby Harry aka Blondie in 1977, die wij in 2013 dunnetjes over deden. Daarnaast waren het allemaal acts die volle zalen trokken met de ‘oudere jongere’, zeker geen vernieuwende muziek dus. Maar die volle zalen lieten wel een duidelijke behoefte zien.

Over dat ‘genieten’ vallen trouwens vele verhalen te vertellen, die zowiezo te vinden zijn op www.thebluesalone.nl (het eigendom en management van de site is eind 2015 overgedragen aan Nicolette Johns en José Gallois en is daarmee weer dichter bij de originele doelstelling gekomen, het promoten van blues- en rootsmuziek), maar ook op papier in bijv “Op het Live geschreven” (2010) van Giel van der Hoeven  en “In The Flow” (2016) van Arjan Vermeer (prive-uitgave). We zullen er hier een paar uitlichten:

2008 – The Farewell Tour van The Stray Cats

Zoals met veel bands en artiesten ‘op leeftijd’ worden er ‘Farewell tours’ en “reunion concerts” gegeven, om de fans de indruk te geven dat dit de laatste kans is om hun helden te aanschouwen. En zo gold dat ook voor mij. Ik wilde toch echt Brian Setzer en zijn vrienden voor het laatst zien en horen. En ze stelden niet teleur. Een Paradiso vol vetkuiven en petticoats is toch een apart beeld. Het concert van de Stray Cats in Paradiso in 2008 was ook eén van mijn eerste concerten met mijn eerste digitale spiegelreflexcamera, toen nog naar binnengesmokkeld, zonder accreditatie. Door het gebruik van een super lichtsterke lens een – oud tweedehandsje- 50mm lens F1.4, kon ik op 200 ISO de foto’s maken van deze legendarische rock-a-billy band. Eigenlijk was dat het begin van mijn ‘professionele’ carriere als concertfotograaf. Vanaf dat moment besloot ik om mij aan te sluiten bij een professioneel muziekmagazine om zo snel mogelijk met een eigen magazine te beginnen, TheBluesAlone.nl!!

2012 – Leon Russell: “I don’t actually listen to music, I play and my hobby is silence

Leon Russell is waarschijnlijk de meest onderschatte muzikant aller tijden. Hij is vooral bekend door songs die hij voor anderen schreef, zoals ‘Delta Lady’ waar Joe Cocker in 1969 een all-time hit mee scoorde. In Nederland is hij misschien wel het meest bekend door het nummer ‘Oude Maasweg’ van The Amazing Stroopwafels, wat een bewerking is van Russell’s ‘Manhattan Island Serenade’. Het was daarom ook geen verrassing dat zanger/toetsenist/contrabassist Wim Kerkhof van het Rotterdamse trio vooraan in Paradiso stond om ook de 69-jarige Amerikaanse legende in levende lijve te aanschouwen. Want de keren dat Russell in Nederland optrad zijn op één hand te tellen. “I haven’t played much here actually, but I sure played in Amsterdam many years ago. The Paradiso audience seemed to be very accepting and enjoying themselves tonight” vertelt ‘the Master of Space and Time’ ons al leunend op zijn wandelstok in het Vondel hotel na afloop van het optreden, op de vraag hoe zijn terugkeer in Nederland hem bevalt. Om een interview met Leon Russell te krijgen moet je eerst toestemming krijgen van zijn publicist. En die zit helaas in New York. Maar volhouders als we zijn gokken we er op met onze charmes heel ver kunnen komen. Direct na het optreden van Russell in Paradiso en nog vlak voor hij weg kan rijden in het transportbusje naar zijn hotel, kunnen we hem persoonlijk aanspreken. En ja hoor, we mogen hem een half uurtje interviewen in het Vondelhotel. Of we dat weten te vinden…? Uiteraard, bluffen wij!! Direct nadat het busje wegrijd snellen wij ons naar de receptie van Paradiso om te vragen waar wij het Vondelhotel kunnen vinden. Eenmaal weer op straat raken we toch in verwarring en spreken een pindaverkoper aan, die ons uitgebreid de weg wijst. Maar….. een pindaverkoper…. toch maar voor de zekerheid een amsterdamse diender aangesproken, die ons precies de andere kant op wijst. Resultaat,… een dwaaltocht in en rondom het Vondelpark!! Na een half uur komen we toch nog -bezweet en lichtelijk in paniek- bij het Vondelhotel aan alwaar de heer Russell -licht slapend- in de lobby netjes op ons zit te wachten. Maar het interview verloopt uiterst moeizaam. Om de sfeer wat open te breken probeert Giel -als uiterste redmiddel- de klassieke Westlandse vraag voor langharige mannen te stellen: “When did your hairdresser die?” Helaas wordt deze humor niet echt begrepen door de serieuze heer Russell. Desondanks kijken wij met voldoening terug op deze legendarische ontmoeting.

2013 – The Black Crowes brengen Paradiso tot kookpunt

In 2013 geven The Black Crowes vijf concerten in Nederland waarvan drie in Paradiso. Volgens zeggen zijn de eerste twee shows in de hoofdstedelijke poptempel al weergaloos, “maar deze derde slaat écht alles!” aldus een fanatieke ‘vogelspotter’ na afloop. De -vooral op blues en soul georiënteerde- rocksound met uitgesponnen spontane ‘jams’ van de band uit Atlanta Georgia worden twee decennia na de oprichting nog steeds gewaardeerd. Althans, aan die indruk kan je jezelf niet onttrekken als je maandagavond 1 juli 2013 deel uitmaakte van de opeengepakte zwetende Crowes crowd, waartussen ik op dat moment – vooraan het podium- vastgeklemd sta. Met ‘Been a Long Time (Waiting on Love)’ gaan de broers Robinson en hun mede wapenbroeders nog redelijk ingetogen van start. De roadmanager van de Crowes heeft mij -voor de show- benadrukt dat ik maar drie nummers mag fotograferen. Ik moet mij daarna weer melden bij de receptie van Paradiso, zodat hij dat kan controleren. Plichtsgetrouw als ik ben wurm ik mij -na ‘Twice as Hard’- door het opeengepakte publiek naar achteren toe en meld mij bij de receptie. De roadmanager reageert heel laconiek, tot mijn frustratie. Ik besluit de zaal weer in te gaan, maar dat blijkt onbegonnen werk. Ik ga vervolgens naar de eerste verdieping maar daar wordt ik tegen de wand, die inmiddels vochtig is geworden van het zweet, aangedrukt en kan dus de band niet eens meer zien. Maar de sfeer is grandioos en de muziek weergaloos. Uiteindelijk beland ik in het trappenhuis waar het lijkt alsof je in een kamer zit met de beste audio-installatie ooit. Genietend van de muziek zit ik in het trappenhuis het concert uit. Het volgepakte Paradiso kookt, dampt en briest letterlijk op de muziek van The Crowes. En dat is voldoende reden voor Chris Robinson om hem de uitspraak te doen ontlokken: “Paradiso is a magic place: you make a mondaynight feel like a saturdaynight“. Uit de mond van de niet al te welbespraakte frontman een groot compliment aan het Amsterdamse publiek.

2013 – Southside Johnny  en Giel’s verjaardag

Memorabel is het gesprek met ‘Southside’ Johnny Lyon in de kelders/kleedkamers van Paradiso, op Giel’s verjaardag. Omdat Southside Johnny eerst nog een radio interview moet doen verzoekt hij ons vriendelijk om nog eventjes buiten de aangewezen interviewruimte te wachten. Als we weer naar boven willen gaan, loopt hij ons achterna en zegt: “Niks daarvan! Jullie blijven hier en gaan het jullie zelf én mijn mannen naar de zin maken in onze kleedkamer“. Hij dirigeert ons erheen, wijst waar de koelkast en de schaal met candybars staat en zegt op ietwat cynische toon tegen de drie aanwezigen: “Deze jongens komen jullie rust verstoren, maar zorg goed voor ze hè!“. We geven de mannen beleefd een hand en zij stellen zich netjes voor als: Glenn Alexander (gitarist – met laptop), Jeff Kazee (toetsenist – met iPad), Chris Anderson (trompettist – met trompet) en bassist John Conte die ons, tot onze verbazing, nog herkent van het vorige bezoek aan Paradiso in 2011. Na een minuut of twintig komt Johnny ons breedlachend weer ophalen, waarbij Jeff Kazee opmerkt: “Neem die lastpakken alsjeblieft maar weer mee, ze maken ons erg depressief!” Johnny wrijft in zijn handen en gaat ons – inmiddels schaterlachend – voor naar de interviewruimte (een ruime bezemkast in de krochten van Paradiso). Blijkbaar hebben wij deze Jukes-bestendigheidstest doorstaan, maar nu is het de beurt aan de maestro zelf. Wie niet wist dat we ons eerder als twee ouwe bokken ferm staande hadden gehouden, zou bij deze aanblik bijna denken dat we als weerloze lammeren naar de slachtbank worden geleid. Maar slager Johnny, die op het podium weliswaar graag de rol van een vriendelijke beul speelt, blijkt backstage een uiterst aimabel en geestig man: “Don’t take ’em seriously, they are jiving you!” Maar hij doet dat wel met een grijns op zijn gelaat die tijdens het beantwoorden van onze vragen geregeld terug zal keren. …….Giel had zich geen betere verjaardag kunnen wensen !!!

2014 – John Butler Trio’s Shivering Body’s and Dancing Feet

In 2010 zag ik de songschrijver/muzikant John Butler in de Amsterdamse Melkweg voor de allereerste keer. Maar in 2014 mogen we hem zowel in Paradiso als in het nieuwe TivoliVredenburg horen en zien. En beide optredens zijn volledig uitverkocht. Ik heb hem wel eens “stiekem één van de beste gitaristen ter wereld genoemd, die zijn kwaliteiten altijd in dienst van het liedje stelt”. Zijn gitaarstijl en gebruik van apparatuur zijn niet uniek maar wel origineel. Zijn belangrijkste instrument is een 12-snarige akoestische gitaar gemaakt in Australië door Maton (eigenlijk een 11-snarige aangezien de hogere ‘G’ is verwijderd). Deze gitaar gebruikt hij ‘normaal’ maar krijgt een ‘elektrische vibe’, wanneer aangesloten op effectpedalen en een Marshall versterker. Verder speelt John Butler ook op de Dobro, banjo, Telecaster en een 6-snarige akoestische gitaar. Zijn beheersing van finger picking, slide en het spelen van gitaarpercussie maken hem tot een meester-gitarist. Butler speelt ook een enorme varieteit in stijlen. Een écht hoogtepunt bij dit optreden is toch de akoestische soloversie van ‘Ocean’, een magistrale gitaarcompositie afkomstig uit zijn tijd als straatmuzikant. Maar hij speelt ook liefdevolle ballades om kiekenvlees van te krijgen. Vervolgens voert Butler de laid-back groovemachine op tot een full-speed dancemachine. Na eerst een drieverdiepingen Paradiso meezingtest te hebben gedaan, afgenomen door John Butler zelf, gaan de remmen definitief los. Want met ‘Livin’ in the City’ gaat iedereen “down to the nitty gritty”! ‘Funky Tonight’ is de strakke traditionele liveshow afsluiter. John Butler en zijn mannen zijn een trio van uitersten en tegenstellingen tegelijk. Met songs die zowel shivering bodyreflexen als dancing feet activeren.

De trommelaars van paradiso

 
Uiteraard heb ik ook een aantal drummers gefotografeerd die (op de nominatie staan om) in het boek “Trommelaars” zullen voorkomen: Achtereenvolgens Slim Jim Phantom (The Stray Cats), Stephen Hodges (Mavis Staples Band), Joe Bellia (Southside Johnny & The Asbury Jukes), Clem Burke (Blondie), Brad Morgan (Drive By Truckers) en Brian Fahey (The Paladins)

Concertlijst Paradiso 2008-2014

2008: Stray Cats
2010:  Bettye Lavette , Eric Burdon , Mavis Staples, The Paladins
2011: Southside Johnny & The Asbury Jukes
2012: Chris Rea,   Kim Wilde , Leon Russel , Sam Baker (Amstelkerk)
2013:  Black Crowes, Blondie, Cassandra Wilson , Heritage Blues Orchestra  (People’s Place), Jo Harman , Johnny Winter , Lucinda Williams , Little Feat , Southside Johnny & The Asbury Jukes, The Juke Joints, George Thorogood & The Destroyers
2014: John Butler Trio,  Drive-byTruckers , Gary Clarke Jr.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *